Godservaringen en verlichting

Ik heb bij tijd en wijle verlichtende ervaringen, ervaringen waarbij ik een volkomen éénwording ervaar met God, Al-dat-Is, of de Geliefde, waardoor ik steeds verder groei, steeds meer liefde en mededogen kan bevatten en steeds krachtiger healing-energie kan doorgeven. Elke Godservaring zou je een soort 'inwijding' kunnen noemen, maar dan door de hemel zelf. Een uitwisseling van liefde tussen jouw kleine ik en God, waardoor je stevig verbonden wordt en de Mens wordt die je altijd al bedoeld was te zijn. Sommige van die ervaringen beleef ik helemaal alleen (of Al-één), andere maak ik mee samen met mijn tweelingziel Anno.

Ik ben me ervan bewust dat 'God' voor veel mensen een negatieve klank heeft, omdat er een beeld bij bestaat vanuit opvoeding, religie of cultuur. Sommige mensen noemen hem/haar daarom de Bron, het Universum, Alles-dat-Is (ook een favoriet van mij), de Grote Geest, het Licht, of gewoon de Liefde. De naam maakt in feite niet uit, want ik heb het er niet expliciet over in mijn sessies. Dit artikeltje is dan ook meer een soort colofon bij mijn healingen. 'Made by God'. Zhij voelt voor mij als een persoon, een enorme Liefde, een reservoir van vrede, genezing, kracht en zuiverheid, waar ik uit kan putten voor mezelf, mijn gezin en iedereen wier leven het mijne raakt. Een vertrouwde stem waar ik mee kan praten, in wiens armen in kan uitrusten en die mij draagt als ik de uitdagingen in mijn leven even te zwaar vind. Het mooiste woord voor God vind ik misschien wel 'Geliefde'. Een woord dat wordt gebruikt in de gedichten van mystieke dichters, zoals de Perzische Hafez. Het drukt uit wat God in essentie is: Degene die je lief heeft, Degene die wij lief hebben, als we ontwaken.

God is mijn inspiratie. Zhij is de grote healer, de echte therapeut. Zonder hem/haar zou ik mijn werk niet kunnen doen. Als je bij mij komt voor een behandeling, kom je ook bij hem/haar en bij de engelen en gidsen die hem/haar dienen door samen met mij te healen.

Ook al is God moeilijk te omschrijven, een Godservaring, of verlichting, is helder, ondubbelzinnig en niet voor meerdere uitleggen vatbaar. Je voelt het gewoon, je weet het gewoon. Sommigen geloven dat 'verlichting' eenmalig is en dat je daarna een heilige bent. Ik was erg blij in een boek van een Japanse monnik te lezen dat 'verlichting', of in zijn taal 'satori', bij herhaling voorkomt en een normaal verschijnsel is in de spirituele ontwikkeling van iedereen die daarvoor open staat. Het komt precies overeen met mijn ervaring. Op deze pagina wil ik graag een paar van mijn ervaringen delen:

Op een ochtend stond ik met de kinderen op de fiets te wachten bij de pont in Amsterdam-Noord. Er was verder niemand, de vorige pont was net weg. Er stond geen wind en de ochtendzon scheen op het water. Ik voelde langzamerhand mijn geest uitdijen, groter worden, totdat hij het water omvatte, het zonlicht, de meeuwen, de haven, en steeds verder, totdat heel Amsterdam erin paste en toen de hele zichtbare en onzichtbare wereld. Het was heerlijk om te voelen dat er geen grenzen meer waren, dat ik zoveel groter was dan mijn kleine ik. Ik was Alles en Alles was mij. Ik voelde liefde en mededogen voor alle mensen die in mijn vergrote bewustzijn pasten, voor de hele wereld, voor de stad waar ik was, voor ieder mens, ieder huis. De rest van die dag herkende ik de mensen om me heen op zielsniveau en er gebeurden kleine wondertjes. Ik herkende een van mijn zielezusters in een vrouw die ik nog nooit had ontmoet en zij was degene die mij later voor het eerst zou leren healen.

***

Al dagenlang had ik onder enorme druk gestaan. Ik was in gevaar en alles hing af van mijn vermogen om de situatie te beheersen met geduld, compassie en zelfbeheersing. Ik was moe, heel erg moe. Toch wilde ik het niet opgeven, ik moest en zou ervoor zorgen dat iedere betrokkene hier ongeschonden uit zou komen. Ik was bang en de verantwoordelijkheid drukte zwaar op me, maar ik wist dat ik het zou doen, hoe dan ook. Ik zou niemand laten vallen, ook mezelf niet.

Het was inmiddels de avond van de derde dag van mijn beproeving. Ik kwam van de schuur in de tuin en was onderweg terug naar binnen. Het was al donker. Het was aangenaam koud en stil en boven me was een diepzwarte hemel vol sterren. Ik stond een ogenblik stil en voelde hoe ik stil wilde blijven staan. Verder niets, alleen stil staan. Ik liet de sterrenhemel op me inwerken en kwam helemaal tot rust. En toen gebeurde het. Ik kan het niet anders omschrijven dan dat ik God voelde. Het kwam tegelijkertijd van buiten mij, om me heen, door me heen, en ook vanuit mijzelf. God kwam uit mij. God was mij en tegelijkertijd was ik God. Ik zag kleine witte sterretjes overal om me heen en ik voelde hoe er een kracht in mij werd wakker gemaakt, waarmee ik alles zou kunnen doen wat ik wilde. Pure Scheppingskracht. Ik voelde een enorme stroom energie door me heen komen en tegelijkertijd ontsprong die uit mij. Ik voelde Gods Liefde en wist dat alles Goed was.

***

Op een donderdagochtend lag ik in Anno's armen. We hadden allebei zo'n enorme stilte in ons. We hadden allebei geen behoefte om te bewegen, te praten. Elke beweging, elk geluid leek een verstoring van die rust. Ik voelde me volkomen één met hem, met mezelf, met God, met de kosmos, en hij ook. We konden het van elkaar voelen, schouwden rechtstreeks in elkaars ziel. We lagen alleen maar in elkaars armen, eerst slapend, toen wakker, maar stil, geheel één, alleen maar vrede. Zelfs toen we later onderweg waren, hadden we geen behoefte om te praten. Er was geen grens meer tussen hem, mij en Alles wat er verder nog is. We hoefden niet eens uit te leggen waarom we stil waren, we lazen het in elkaars gedachten. We hadden geen vragen meer, geen antwoorden, geen uitwisseling. Alles wat in hem was, was in mij en in ons beiden was God.

***

Tijdens een wandeling met Anno op de Veluwe, stopten we bij een vennetje. Het was maar klein, niet meer dan een grote vijver. Ik ging op mijn hurken aan de rand zitten en liet de zon en de stilte op me inwerken, terwijl Anno een eindje langs de oever liep. Ineens kon ik verder kijken. Niet alleen het water, maar alles werd ineens glashelder. Alsof de werkelijkheid een dubbele bodem had en ik zag het, in al zijn dimensies. Alles leefde, alles was bewustzijn, niet alleen planten, dieren en wij mensen, maar ook het water, het licht en de koele wind. Alles is ten diepste vrede, alles is ten diepste goed.

***

Ik had een periode van maanden, waarin ik erg depressief was. Ik had een uitdaging op me genomen, die te groot leek, waar ik aan onderdoor dreigde te gaan. Op een dag was ik erg overstuur. Ik doolde rond in mijn angst en het was donker in mijn ziel. Ik zag geen enkele uitweg. Die nacht sliep ik met Anno buiten, in de achterbak van de bus. De hele dag had ik gehuild en hij had me zover kunnen troosten dat ik sliep. Midden in de nacht werd ik wakker en kwam er een enorme rust over me. Het werd helder in mijn hoofd en in mijn hart, en mijn ziel werd weer gezond. Ik overzag het heden en de toekomst en ik zag wat onze taak was, de hulp die we zouden krijgen en de enorme Liefde waar wij deel van uitmaakten en die wij mochten verspreiden. Ik zei niets over wat ik voelde, ik had er nog niet eens woorden voor. Ik zei niet eens dat ik wakker was, maar Anno voelde het in mij veranderen. 'Dat is beter', zei hij. Toen deed hij de deur van de bus open en we keken recht in het sterrenbeeld de Grote Beer. Het was overweldigend, het voelde alsof we recht in het gezicht van God keken. Het was zo groots en ontroerend en tilde me boven alles uit. Het was alsof de sterren woordenloos spraken, zelfs zongen. De hele avondhemel, zelfs de lucht om ons heen, ademde Liefde, mededogen en vertrouwen uit. Ik kon weer Zien, ik had mijn ziel weer terug.

Verlichtende ervaringen kunnen overal en altijd voorkomen, verwacht of onverwacht, of je het nu opzoekt of niet. Soms volgen ze op hele donkere periodes, met recht een 'nacht van de ziel'. Soms overkomen ze je juist als je intens gelukkig bent en ontspannen.

Na elke ervaring kom je weer op aarde terecht en moet je je weer terug trekken in je menselijke zelf. Dat voelt een beetje als sterven in het begin en sommige mensen worden er erg depressief van. Als je je realiseert dat deze gang naar beneden, dit afsluiten, een wezenlijk onderdeel is van de golvende beweging die je wezen maakt, van de hemel naar de aarde en weer terug, dan zul je het steeds meer als een slapen en wakker worden kunnen gaan ervaren.

Dan ga je ook voelen dat elke periode van slaap minder donker is en dat je steeds weer terug zult kunnen keren in de wereld van Liefde, als je opnieuw wakker wordt. Het is de beweging van de Kundalini-energie, de puls door je energiekanaal, dat wordt gevormd door de verbinding tussen alle chakra's. Via ons mensen is het Universum voortdurend verbonden met Moeder Aarde. Met elke stap die wij op aarde zetten, geven we Haar energie, met elke ademteug ontvangen we energie uit de kosmos. De zin van ons leven is in eerste instantie, nog voordat we een missie op ons hebben genomen, alleen dat: dat we er Zijn, dat we léven, dat we de levende Verbinding zijn tussen de zichtbare en de onzichtbare wereld, tussen hemel en aarde. En dat we een levende Verbinding vormen met onszelf en degenen die ons lief zijn....ons hart is het middelpunt van deze verbindingen met boven, beneden en alles en iedereen om ons heen. Ons hart, de zetel van God-In-Ons, het centrum van de aarde, de werkelijke bron van genezing: Liefde....

Ik heb mijn hele leven een soort 'Godsverlangen' gehad, een verlangen naar Thuis, naar onvoorwaardelijke Liefde, naar het paradijs waar ik voor mijn geboorte was. Ik hoop dat het delen van mijn ervaringen anderen gerust kan stellen in de wetenschap dat dit Thuis overal om ons heen is en dat we er telkens weer verbinding mee kunnen krijgen. In eerste instantie alleen, en voor sommigen ook samen met een zielsverwant, of met hun tweelingziel.

Als je moeite hebt om deze verbinding in je eentje te leggen en je zou er hulp bij willen, mag je natuurlijk altijd contact opnemen om te kijken of ik je een stukje op weg kan helpen.