tweelingzielen, één geworden, met gedeelde vleugels

Het verhaal van Anno en Merel

door Merel

Mijn hele leven had ik ergens tussen hemel en aarde gezweefd. Nooit thuis op aarde of bij de mensen. Ik hield heel veel van ze, was zo vervuld van mededogen dat ik er soms van barstte. Maar ik kon me niet goed verbinden. Ik voelde me een buitenaards wezen en kon niet bij ze komen.

In mijn dromen voelde ik me soms thuis. Dan was ik in zijn armen. Mijn andere ik, mijn mannelijke helft. Het gezicht dat ik in mijn dromen zag, veranderde met de jaren. In mijn jeugd was hij een tiener, later werd hij een man. Heel vaak vloog hij. Soms vanzelf, dan zag ik hem via het plafond naar me toe komen. Soms fabriceerde mijn geest een helicopter en wierp hij me een ladder toe.

Ik geloofde eigenlijk niet dat mijn dromen meer waren dan dromen. Maar na een heel leven vol uitdagingen en groei, op mijn 37ste, vond ik hem toch. Ik ging eindelijk mijn verlangen achterna. Ik ging hem zoeken, toevallig op precies de juiste plek.

Toen ik zijn foto op het internet vond, herkende ik hem. Alsof we ergens familie van elkaar waren, verwant en toch anders. De woorden in zijn e-mails sprongen van het scherm en staken lampjes aan in mijn hart. Op een nacht was hij plotseling in de geest al bij me, voelde ik hem overal om me heen. Zijn enorme warmte en liefde omhulden me. Ik voelde dat ik voor deze man nooit bang zou zijn. Ik vertrouwde hem, want ik had hem van binnen gezien.

Een halve week later stond ik op een parkeerplaats in zijn armen. Onwennig, zo met onze huid ertussen. Hij was al zoveel dichterbij geweest. Eindelijk had ik mijn andere ik gevonden. In zijn armen gaf ik mezelf op en kreeg ik mijn Zelf ervoor terug, in hem. Iets dat zo paradoxaal leek en niet met je hersens te vatten, maar zo volkomen logisch en natuurlijk, dat er geen speld tussen te krijgen was.

Waar ik altijd vluchtte in mijn fantasiewereld, mijn hemel, had hij zich zijn hele leven teruggetrokken in de natuur. Hij was even gevoelig als ik, maar liep op aarde. En nam mij nu met zich mee.

Pas later kwam ik erachter dat zijn naam adelaar betekent....de merel had haar adelaar gevonden. In de jaren die volgden, droeg hij me op zijn sterke vleugels en werd ik steeds stabieler en krachtiger. Als mens, vrouw, moeder, maar ook als healer.

Het was een verademing te merken dat we 'gelijk gericht' zijn. Ik kan instemmen met Wie hij ten diepste is, omdat zijn zielerichting precies beantwoordt aan hoe ik leven wil. Ik durf van hem te leren, omdat ik in hem geloven kan en hij in mij. Hij trekt me nooit van mijn zieleweg af, maar zet me er iedere keer juist weer op. Niet omdat hij het allemaal zo goed weet, maar omdat hij op dezelfde weg zit. Van binnen uit. Op zielsniveau. We leven dezelfde kant op, vaak tot in detail.

In zijn ogen zie ik de diepte van het universum, de grootsheid van zijn ziel en de mijne. Hij Ziet me en daarmee neemt hij me in zich op, ben ik niet meer los, ben ik geheel en al in hem vervat. Met zijn blik voedt hij me, troost hij me, houdt hij me vast en koestert hij me. Als ik in zijn armen ben, kom ik tot rust, laadt hij me op en gaat mijn levensvuur weer branden. De stroom tussen onze harten is het heerlijkste gevoel dat ik ken. Nooit was Liefde zo tastbaar dat ik het gevoel had het bijna te kunnen pakken, bijna vloeibaar.

Anno is mijn weg terug naar mezelf. Mijn weg terug naar levensvreugde, mijn weg terug naar vertrouwen, mijn weg terug naar de aarde.

Als we samen zijn, vloeit mijn ziel moeiteloos over in de zijne en andersom. Dan zijn er geen grenzen nodig, die vervagen en lossen tenslotte helemaal op. Soms versmelten we met Alles-Dat-Is, een totale eenheidsbeleving, waarbij we rechtstreeks in elkaars geest kunnen zien, of zijn, en tegelijkertijd één zijn met het hele universum. Een verlichtende ervaring, terwijl we verbonden zijn met onze andere ik.... die verbinding is zo sterk, dat we elkaar feilloos kunnen aanvoelen en elkaars gedachten vaak woordelijk kunnen lezen, ook op (grote) afstand. Die verbinding is zelfs zo sterk dat, als we te lang bij elkaar weg zijn, we ziek worden. Het voelt alsof je een vitaal lichaamsdeel kwijt ben, zoals je hart, of je longen. 'Ik kan niet leven zonder jou', heeft voor ons een niet mis te verstane betekenis gekregen.

Als ik bij hem ben, ben ik vele malen sterker. Als we samen een healing geven, kan ik veel hoger reiken, zonder de grond onder mijn voeten kwijt te raken, want ik sta op zijn schouders en hij laat me nooit vallen. Hij is mijn aarde-engel.

***

Meer lezen over ons en over zielsliefde?