Op weg naar je doel: ADHD en innerlijke focus

Ze was zes jaar, zat in kleermakerszit met een ernstig gezicht, haar handen naar boven gekeerd. 'Zoek de balans in jezelf,' zei ze. Met nadruk. Met een melodie. Ik vond het mooi, maar begreep het toen nog niet.

Haar hele leven fladderde haar aandacht alle kanten op en haar kleine tengere lijfje schoot er zonder nadenken achteraan. Het leverde haar een enorme beweeglijkheid op, een messcherpe intu´tie en dito intelligentie en talloze blauwe plekken van alle keren dat ze in haar levensdans tegen tafelpunten, stoepranden en andere obstakels botste.

Lezen ging niet. Waarom lezen, als je toch altijd al alles meteen onthoudt? Remedial teaching hielp niet: na de eerste keer lezen had ze de tekst uit haar hoofd geleerd en lÚÚk het of ze het ineens wÚl kon.....Werkstukken waren een drama. Haar ogen vlogen dertig keer per minuut van het papier vˇˇr haar naar de muur, het plafond, naar de verte. Meer dan de mavo zou ze niet halen als ze zo door ging.....

Als ze letterlijk voor me stond te stuiteren, op en neer, met schitterende ogen, haar haren alle kanten op, zei ik wel eens: 'Focus, kijk naar mij, ik wil je wat zeggen.' Met mijn handen op haar schoudertjes kalmeerde ze dan wat. HÚÚl eventjes. Totdat haar aandacht weer vertrokken was en zij ook.

***

Ze is nu twaalf, bijna dertien. Het is vele jaren, oefeningen, knuffels, inzichten, tegenslagen en overwinningen later. Binnenkort sluit ze met succes haar eerste jaar af van het tweetalig VWO.

Vanmiddag heeft ze eindelijk, na jaren verlangen, een Úchte, Úchte boog gekocht. Ze was vastbesloten. Ze moest boogschieten. Alsof haar leven ervan af hing. En het mocht niet zomaar een boog zijn. Ze wilde hem het liefste zelf maken. En als dat niet kon, dan tenminste een Úchte boog, van hout, eentje die leeft, eentje die ademt. Eentje waar je mee kunt vergroeien.

Het gesprekje tussen haar en de instructeur was voor mij roerend. Door een toevalstreffer op internet gevonden, vlakbij onze woonplaats. De website eigenlijk niet gelezen, op intu´tie naartoe gereden.

'Je moet de balans uit jezelf halen,' zei hij. Alles viel op zijn plek. Weg fladderigheid. Ze is volkomen geconcentreerd, bloedserieus, neemt elk woord op dat hij tot haar richt. Dit is belangrijk, dit wil ze kunnen!

De spieren op haar rug en schouders, waar altijd al haar vleugels zaten, spannen zich en ze schiet pijl na pijl in en om het doel. Focus. Richt. Concentratie. Focus. Focus. Focus.

Op weg naar haar doel....