Brief aan mijn man

Mijn lieve man,

Ik hou zoveel van je. Ik zie hoe je iedere dag je best doet om hard te werken voor jou, mij en onze kinderen. Ik heb bewondering voor je trouw, voor je zorg, die je uit op jouw manier.

Maar ik zie ook hoe je jezelf voorbij loopt. Hoe de dagelijkse rekeningen, het reizen naar je werk, de kinderen, de rotzooi in huis en de kleine ergernissen je uitputten, zonder dat je dat ooit zult willen toegeven. Want je wilt sterk zijn. Voor mij. Voor de kinderen. Ik waardeer je daar intens om.

Maar weet je, het is zo verdrietig: als je jezelf voorbij loopt, loop je mij voorbij. Ik ben een deel van jou. Ik zit diep in je hart. Maar omdat je jezelf nooit de tijd gunt om je hart te openen en jezelf aandacht te geven, kom je mij eigenlijk nooit werkelijk tegen. Mijn schil wel, mijn lichaam en een stukje van mijn gedachten. Maar mij, mijn ziel, mijn diepste ik, kom je niet tegen.

Als ik je vertel wat ik nodig heb, voelt dat vast ongemakkelijk. Het is niet dat je me niet alles wilt geven wat ik verlang. Het is meer dat je voelt dat je dat niet kunt. Want mijn stem is ook jouw stem. En als je naar mij gaat luisteren, zul je moeten toegeven dat jij óók al die dingen nodig hebt, die ik nodig heb. Juist daarom schrijf ik je deze brief. Waar ik 'ik' schrijf, lees daar mij, maar ook jezelf. Jij en ik zijn zo diep verbonden. Ook al begrijp je me niet meteen, probeer me te volgen....

Ik heb zachtheid nodig, je handen die me lief door mijn haar strelen, langs mijn hals en mijn armen.

Ik heb stilte nodig, mijn hand in de jouwe, terwijl we even niets moeten, gewoon mijn hoofd op jouw schouder en niks doen op de bank, of bij het water als de zon onder gaat.

Ik heb het nodig dat je met aandacht naar me luistert als ik je vertel wat er in me om gaat, maar ook dat je me eerlijk zegt dat het nu het moment niet is, als je moe bent bijvoorbeeld. Dan praat ik niet voor niets.

Ik heb het nodig je in de ogen te kijken, zonder dat je weg kijkt. Ik wil je verdriet, je passie zien, zonder dat je me uit hoeft te leggen hoe je je voelt. Ik wil je weer zoeken, je terug vinden. De man terug vinden waar ik verliefd op ben geworden.

Ik heb het nodig dat jij mij in de ogen kijkt. Dat jouw blik zo vol acceptatie en liefde is, dat ik niet hoef weg te kijken. Ik heb het nodig dat je mij herkent in mijn ogen, zoals je deed toen we pas verliefd waren.

Ik heb het nodig me veilig te voelen bij je. Te weten dat je, wat er ook gebeurt, van me houdt en me geen pijn zult doen. Dat je je woede beheerst en niet van me weg loopt als jij of ik het moeilijk hebben.

Ik heb het nodig om met je te vrijen, zoals bij mijn ziel past. Ik wil veel méér met je delen dan alleen mijn lichaam. Ik wil me helemaal aan je overgeven, je toelaten in het diepst van mijn ziel.

Laten we op zoek gaan naar elkaar. We vinden wel een weg. Als je wilt, tenminste. Wil je me nog? Wil je met me op zoek? Ik weet dat je van me houdt. Maar wil je nog bij me zijn, wil je op zoek naar elkaar?

Als je dat niet wilt, laat het me weten. Ik ben te belangrijk, jij bent te belangrijk, om aan elkaar te blijven hangen als we geen echte verbinding meer voelen.

Maar als je wel wilt, laten we dan een weg vinden. Ik weet zeker dat we dan een weg vinden. Het maakt me niet zoveel uit hoe. Als we maar weer in een innige verstrengeling de liefde terug vinden in elkaars hart, ziel en lichaam. Als we maar weer écht kunnen zijn.

Ga je mee?

Je liefhebbende vrouw

Hulp

Deze brief heb ik geschreven naar aanleiding van één van de vele situaties die ik en Anno tegenkomen in de praktijk. Het heeft een aantal vrouwen geïnspireerd om hun eigen uitnodigingsbrief aan hun partner te schrijven, vanuit een diepe liefde en volkomen acceptatie van hun eigen gevoelens, hun partner en de situatie, maar ook vanuit een enorme moed om alles beter te maken en meer liefde toe te laten in hun leven.

Wil je ook hulp bij het helen van je relaties? Dan kun je terecht bij Anno en mij.