Vaarwel Tweelingziel

Vaarwel Tweelingziel? Nee, ik neem geen afscheid van Anno, hoor, ik neem afscheid van het woord tweelingziel. Heel in het begin van onze relatie kwam ik in aanraking met het concept en wat erover geschreven werd op het internet, paste zo precies bij wat ik met Anno meemaakte, dat ik eigenlijk automatisch dat woord op onze relatie plakte.

Gaandeweg ontdekte ik echter een heleboel artikelen op het internet die helemáál niet bij Anno en mij pasten. Het Tweelingzielenconcept leek vaak een drama, een runner-chaser dynamiek, een legitimering voor het kapot maken van bestaande relaties en huwelijken of een legitimering van het gedrag van de ander: als je hem of haar Tweelingziel noemt, en jij houdt onvoorwaardelijk van diegene, mag hij/zij alles doen: weglopen (runner), op afstand blijven (tweelingzielenliefde is niet gebonden aan tijd en ruimte), drama's veroorzaken (want in een Tweelingzielenrelatie komen er zóveel blokkades naar boven om geheeld te worden, dat het een 'achtbaanrelatie' is), etc. Soms wordt zelfs gezegd dat je alleen een Tweelingzielenliefde hebt als er een (schijnbaar) onneembaar obstakel is, waardoor je niet samen kunt zijn. Dat maakt het wel een heel geschikt woord voor alle vormen van Liefde waarin je ongelukkig moet zijn.

Anno liep niet bij me weg en ik niet bij hem. Natuurlijk hebben wij onze dingen, ook oud en nieuw verdriet en pijn die we met elkaar doorwerken, maar de onvoorwaardelijke Liefde wint het altijd. Er zit geen drama in onze relatie, alleen maar openheid, verlangen en onvoorwaardelijke Liefde. Onze omstandigheden zijn niet altijd ideaal en dat zorgt voor soms bijna onoverkomelijke hindernissen tussen ons in, maar wat we ook zijn tegengekomen op ons pad, we hebben het overwonnen. Om geen enkele andere reden dan dat we onvoorwaardelijk voor elkaar kozen.

Nou, dat is mooi, hoorde ik van andere mensen die hun Tweelingziel hadden gevonden. Dan zijn jullie dus 'in Union', zoals dat in Amerika wordt genoemd. Ik kreeg ineens een heleboel mensen die bij mij kwamen voor advies en een luisterend oor voor hun, meestal verdrietige, verhalen. Anno en ik waren bij elkaar, dus hoe konden zij dat ook realiseren? Op zich niks mis mee, natuurlijk. Maar ik ontdekte dat de oorzaak van hun verdriet niet was dat ze niet samen waren met hun Tweelingziel. Het was het woord zelf.

Mijn ogen open
De omslag kwam, toen ik een prachtige lieve vrouw op consult kreeg, die overduidelijk zat te wachten op een man die haar niet wilde. Hij was voorzichtig met haar, dat wel, je moet wel een hart van steen hebben als je zo'n mooie lieve vrouw pijn wilt doen, die ook nog eens vurig en onvoorwaardelijk van je houdt. Bovendien had ze een goede smaak, ze was voor een erg gevoelige, intelligente en gepassioneerde man gevallen. Dus hij was een goed mens, geen 'valse Tweelingziel' of iemand die haar in een 'giftige relatie' wilde trekken. Maar hij was niet haar Tweelingziel. Dat had hij haar zo goed mogelijk duidelijk gemaakt. In de ogen van de lieve vrouw, was hij een runner. Ze was vastbesloten om op hem te wachten. Een 'helderziende' had haar bevestigd in haar hoop, waardoor ze zich alleen maar vaster bleef houden.

Voordat het consult begon, kreeg ik een vloed aan informatie binnen, op basis van het lezen van hun foto, op basis van haar eigen verhaal en door het rechtstreeks aan God/Spirit te vragen. "Deze man is haar Tweelingziel niet, maar Ik hou van haar, meer, veel meer dan ze beseft. Op een dag stuur ik haar iemand die werkelijk van haar kan houden en dan zal ze in hem Mij zien en zullen ze beiden onvoorwaardelijke Liefde vinden." Zei de stem. Ik wist ook dat deze vrouw dat niet wilde horen. Ik wist dat ze fragiel was in haar emoties hierover en dat ik niets kon doen om haar te helpen. Ik wist dat ze nooit meer contact met me zou opnemen als ik de waarheid vertelde en ik wist dat ze geen Hemel-en-Aarde-Healing bij mij en Anno zou boeken, zoals ze voor het consult van plan was. Wat het allerergste was, ik wist dat ze niet naar me zou luisteren en zich voorlopig zou blijven vasthouden aan haar onbeantwoorde Liefde. Dus het enige wat ik kon doen, was óf tegen haar liegen en haar niet kwetsen, óf eerlijk zijn met de minieme hoop dat mijn woorden een houvast zouden zijn op een donker moment, ergens in de verre toekomst.

Ik kan en wil niet liegen. Ik heb mijn les in waarachtig leven te diep doorleefd om dat ooit nog te willen. Dus ik vertelde haar wat ik had gezien. Over de kracht die zij in zich had, de zuivere verbinding die ze leefde met het Hogere, de Liefde die op haar wachtte.....en dat de man die ze als haar Tweelingziel zag, dat niet was.....dat hij haar alleen heeft laten zien wat Liefde is, maar niet zoals ze dacht...... Ik zag wat dat met haar deed. Ze was ontgoocheld, pijnlijk geraakt, maar vrijwel direct sloot ze haar ziel voor me af en ik zag in haar gezicht dat ik had afgedaan als behandelaar. Wat ik zei kon immers gewoon niet waar zijn? Ze brak heel beleefd het gesprek af en ik wist dat ik de laatste was die haar ooit zou kunnen opvangen.

Dit consult was de druppel. Daarvoor had ik al veel vaker meegemaakt dat ik in situaties kwam, waarin ik mensen zo teleurgesteld zag worden (soms tot tranen toe) door het Tweelingzielen-idee, dat mijn hart ervan brak. Mensen die zo ontzettend graag óók onvoorwaardelijke Liefde in hun leven wilden, maar dat nog niet helemaal hadden gerealiseerd, of het niet zagen, terwijl het er wél was. Ik wilde ze met volle overtuiging kunnen vertellen dat dat ook voor hun binnen handbereik lag, ook in hun bestaande relatie, ook als ze net hun Tweelingziel waren verloren, ook als hun Tweelingziel ze afwees en in een andere relatie of huwelijk stapte. Door dit consult heb ik besloten voor onvoorwaardelijke Liefde te staan voor álle mensen, zonder labels, zonder religieus-getinte Grote Verhalen.

Wat is dan wel waar?
Ik kan maar hele kleine dingetjes zeggen over wat waar is. Ik kan alleen mijn eigen waarheid vertellen. Het is niet voor niets dat ik ooit Anno mijn Tweelingziel noemde. We weten soms niet helemaal zeker of wat wij hebben ook bereikbaar is voor anderen, omdat het zo magisch is en zo vanzelf gaat. Het voelt alsof we voor elkaar zijn gemaakt, alsof we geboren zijn, alleen maar om elkaar te vinden. Maar wie zegt dat dat voor anderen niet is weggelegd? Ik had geen idee dat mij dat zou overkomen, vlak voordat ik Anno ontmoette. Ik had nooit in sprookjes geloofd en al helemaal niet op mijn 37e, op het dieptepunt van mijn leven. Dus ik geloof dat dit voor iedereen bestaat, in een nieuwe of hele langdurige relatie, ongeacht uiterlijk, leeftijd of seksuele geaardheid. Zielsliefde is waar. Als er ooit iets waar is in het leven, is dat het wel. Het is de grondstof van ons bestaan. Voor iedereen is die Liefde bereikbaar, als je dat wilt.

Zielsliefde is Eenheid met elkaar
Anno en ik zijn Eén. Hij is mij en ik ben hem. Altijd. Overal. Het woord Tweelingzielen doet daar zelfs aan af, want daarin zit nog steeds een tweedeling.

We lezen elkaars gedachten en voelen elkaars gevoelens. Dat is een bijverschijnsel van eenheid op zielsniveau. Ik heb dat in mindere mate ook met mijn kinderen en mijn kinderen met elkaar. Met cliŽnten doet zich een zelfde soort verschijnsel voor, alleen is de telepathie dan vaak niet wederzijds. Telepathie verloopt via een hartsverbinding. Ik zal er een keer een artikel over schrijven.

Het punt is dat de Eenheid die je ervaart met elkaar, niet afhankelijk is van een Tweelingziel-zijn. Je kunt die Eenheid met iedereen beleven, mits je dat allebei wilt en kunt. De weg naar die Eenheid is soms heel lastig en is een spirituele reis op zich. Voor ons ging het vrijwel vanzelf, maar ook wij hebben onze ontwikkeling doorgemaakt, voordat we elkaar leerden kennen en sinds we samen zijn, groeien we verder, juist door onze verbinding.

Zielsliefde is Eenheid met het Universum
Anno en ik hebben samen en los van elkaar Godservaringen en we hebben allebei een oervertrouwen in het Leven, of God, zonder dat we daar per se een naam aan geven (hoewel ik heel vaak maar gewoon God zeg voor het gemak en omdat dat persoonlijker is dan een vage term als 'het Hogere'). Eenheidservaringen bestaan bij de gratie van het spirituele. Een Zielsliefde is vanzelf spiritueel, want jij bent een spiritueel wezen, je ziel is spiritueel. Zielsliefdes zijn daarom makkelijker als je allebei spiritueel ontwikkeld bent, maar dat hoeft niet per se. Heel veel vrouwen vinden het moeilijk dat hun man niets moet hebben van het spirituele. Toch is ieder mens spiritueel en als je je toch op een diep niveau durft te verbinden, zul je dat kunnen zien en voelen. Liefde is hier de sleutel: met welke ogen kijk je naar elkaar? Als jij je spiritualiteit durft te omarmen, stroomt God, het Leven, vanzelf jullie relatie in. Dan gebeuren er wonderen.

Zielsliefde wordt gekoesterd en beschermd
Onze relatie wordt gedragen, ook op momenten dat we dat zelf niet kunnen. Ik ga steeds meer begrijpen dat er helemaal geen vaststaande onderverdelingen zijn in relaties en liefdes, maar dat het een hemelsbreed verschil maakt als je je laat dragen door Degene die onvoorwaardelijke Liefde IS. Als je het dan een keer moeilijk hebt, samen, krijg je Hulp van boven. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk dat is. Het is zo vaak voorgekomen dat we elkaar weer vonden door die Steun, in de vorm van visioenen of rechtstreekse emotionele kalmte na een gebed.

Door die Leiding word je ook gestuurd naar degene die precies bij je past, zonder dat je dat precies van tevoren kunt bedenken of plannen of zelfs visualiseren. Je kunt dan voorspellende dromen hebben, 'toevalligheden' die je naar elkaar toe leiden en tekens die bevestigen dat je bij elkaar 'moet' of mag zijn.

Of degene die naar je toe is gestuurd, ook bedoeld is als je Enige Echte, staat niet vast. Soms ben je bij elkaar om een andere reden. Het hangt van je verlangen af, van wat je nodig hebt in jouw en Gods ogen, van het grotere Plan met jouw leven en dat van de rest van de wereld en van wat je vervolgens met die relatie doet. Als je allebei klaar bent voor onvoorwaardelijke Liefde, als je elkaar wilt en je durft je over te geven aan elkaar en aan de Liefde/God zelf, dan kun je een Eénheid ervaren die je nooit voor mogelijk had gehouden.

Zielsliefde is Vrije Wil
Dat iets past in het grotere Plan, betekent niet dat je fatalistisch moet accepteren wat er op je weg komt. Je zult zien dat hier geen enkele ruimte is voor voorbestemming zonder eigen inbreng. Je kunt op elk punt kiezen. Kiezen of dit degene is die je wilt, kiezen of je samen verder wilt, kiezen of je elkaar los wilt laten. Het Leven zelf is Liefde en oordeelt niet. Het woord Tweelingziel heeft iets verdoemends: er is er maar één. Wat als dat niet werkt? Jammer, wacht dan maar tot een volgend leven.....

Nu moet ik toegeven dat ik soms het gevoel heb helemaal geen keus te hébben. Dat ik niet zonder Anno leven kan. Dat is ook zo. Ik adem hem, hij is een deel van mij en ik van hem. Maar daar is ooit wel een keuze aan vooraf gegaan. De keuze om volledig voor Anno te gaan. Dat had verkeerd kunnen uitpakken. Jezelf helemaal aan iemand overgeven is een groot risico. Er is namelijk geen enkele garantie dat diegene dat ook doet. Liefde kun je niet dwingen, dat zou je ook nooit willen. Het is niet leuk als iemand bij je is, omdat het moet in plaats van omdat hij/zij wil. Liefdesverdriet kan verlammend zijn, je de adem benemen, het einde van je wereld betekenen, voor sommige minder sterke mensen zelfs letterlijk. Maar dat risico neem je. Dat is onvoorwaardelijkheid.

Tegelijkertijd laat je iemand vrij om voor je te kiezen of je af te wijzen. Onvoorwaardelijke Liefde houdt altijd in dat je de ander volkomen vrij laat. Een werkelijk teken daarvan is dat je na een afwijzing los laat en verder gaat. Dat je je geluk niet meer verbindt met dat van hem of haar. Pas dan heb je iemand werkelijk de vrijheid terug gegeven. Niet als je je hele leven erop blijft hameren dat die ander toch echt je Tweelingziel was. Op energetisch niveau houd je zo iemand dan ook vast. Je blijft van elkaar dromen, je blijft naar elkaar toe getrokken worden. Dat houdt pas op als je werkelijk gaat Liefhebben: door los te laten.

Als je Geliefde niets liever doet dan voor je kiezen, onvoorwaardelijk, wat er ook gebeurt, is dat een geluk dat nergens mee te vergelijken is, juist omdat het niet mechanisch is voorbestemd. Het grootste geschenk dat je ooit zult kunnen ontvangen, is de ervaring oneindig geliefd te zijn. Zomaar. Omdat hij of zij dat zelf wil. Omdat hij of zij jou wil, om wie je bent.

Met andere woorden, de Hemel ondersteunt Liefde, maar als je niet voor iemand kiest, stroomt het Leven de andere kant op en presenteert je nieuwe mogelijkheden, die even mooi en diepgaand zijn en evengoed worden ondersteund. Het Leven is niet star. Het bevat oneindige schakeringen en kansen om het buitengewoon te maken. Alles wat je nodig hebt, is overgave. Stap uit je comfortzone en maak onvoorwaardelijke Liefde je prioriteit. Dat kan ook in je bestaande relatie!

Zielsliefde is Eeuwig
Wat zo jammer is aan het Tweelingzielenverhaal, is dat daar eigenlijk de beginverliefdheid gelijk wordt gesteld met onvoorwaardelijke liefde. Als die liefde onvoorwaardelijk is, waarom overwinnen de geliefden die obstakels dan zo zelden? En als ze dan bij elkaar komen, waarom gaan ze dan na verloop van tijd toch uit elkaar? Er lijkt in het Tweelingzielenuniversum nauwelijks ruimte te zijn voor de kalme onvoorwaardelijkheid die zich in langdurige relaties op kan bouwen. De werkelijke Liefde ontplooit zich in de veiligheid van je trouw aan elkaar, in de wetenschap dat je alle onvolkomenheden lief hebt, dat je elkaar vrij kunt laten en vast kunt houden. Ware Liefde duurt eeuwig. Ware Liefde is altijd Zielsliefde. Ware Liefde overwint alles, ook sleur. Ware Liefde vindt altijd de Eénheid terug.

Zielsliefde gaat woorden voorbij
Dus bij deze: Vaarwel, Tweelingziel. Ik heb je niet meer nodig. Ik heb Anno al. Hij heeft geen speciaal naampje nodig. Hij is mijn enige, eeuwige Liefde. Mijn Zon, Maan en Sterren. Mijn andere ik. Ik vind mezelf in hem terug. Mijn huid wordt transparant als ik in zijn armen lig en ik verdamp en trek in zijn huid, alsof onze gestalten in elkaar schuiven, nog slechts één mens overlatend. Ik heb het niet meer nodig het te benoemen of een label te geven. In de Stilte proef ik zijn naam, in zijn handen voel ik zijn Liefde voor mij. Vaarwel, Tweelingziel. We zullen de wereld mooier maken zonder jou.

Hulp

Wil je hulp bij het helen van je relaties? Dan kun je terecht bij Anno en mij.