Natuurlijke traumaverwerking

Zo, na een week overgeslagen te hebben, nu het volgende stukje in de serie. Vorige week had ik mijn eigen retraite. Tijd die ik inruimde om dingen te verwerken, te ademen en los te laten. Terwijl ik schrijf, gaat mijn leven ook gewoon door. Ik heb inmiddels heel erg veel lieve cliënten mogen begeleiden bij het verwerken van verdriet, woede en trauma’s, maar ik heb zelf ook mijn processen. Het mooie is dat ik daardoor uit talloze voorbeelden, ervaringen en inzichten kan putten voor deze stukjes, zowel van mezelf als van talloze lieve Anderen.

Vandaag wil ik graag schrijven over de natuurlijke manier van trauma’s, verdriet, woede en andere emoties verwerken. Hoe gaat dat van nature in zijn werk? We zijn allemaal uitgerust met gereedschappen om onszelf psychisch gezond te houden. Dat zijn er een heleboel. Ik zal er een paar uitlichten. Uitputtend kan ik niet zijn, omdat een mens zo’n rijkgeschakeerd wezen is en altijd en overal op een eigen, creatieve en unieke wijze geneest.

Alle voorbeelden gaan over de situatie waarbij je UIT de oorspronkelijke traumatiserende situatie bent gekomen. Je bent ‘ontsnapt’. Je hebt veranderingen in je leven kunnen aanbrengen, of je leven is ‘uit zichzelf’ veranderd en je bent niet meer gevangen. Je hoeft de pijn niet meer te lijden die je te lijden had. Dat kan komen doordat je bijvoorbeeld uit huis ging, waar het voor jou niet veilig was. Of je bent ontsnapt uit een ongezonde relatie, of uit een oorlog, of uit een situatie waarbij je dakloos was. Of je bent uit een baan gestapt of ontslagen waar je je ernstig beperkt of ongezien voelde. Nu is je uiterlijke wereld rustig, het probleem is opgelost, maar je hebt nog wél te maken met de emoties die dat teweeg bracht.

Rillerig

Bij dieren is de verwerking van stress en trauma eigenlijk heel eenvoudig: een prooidier dat net is ontsnapt tijdens een achtervolging op leven en dood, komt tot stilstand op een veilige plek en begint over het hele lijf heftig te rillen. De stresshormonen worden zo uit het lichaam gewerkt en het lichaam kan zich vervolgens herstellen.

Bij mensen werkt dat ook zo. Als je een acute stress-situatie hebt, bijvoorbeeld waarbij je direct moest (bek)vechten met iemand die jij als zeer bedreigend ervaart, kun je ook heel erg gaan trillen. De adrenaline pompt actie in al je ledematen en je móet wel bewegen, daar kun je niks aan doen. Als de stress voorbij is en je hebt nog hoge adrenaline-niveaus, helpt het om een stukje te gaan bewegen. Wandelen, fietsen, touwtje springen. Dan normaliseert het adrenaline niveau weer gauw en kun je uitrusten. Heb je langdurig onder stress gestaan? Dan is eventjes trillen of fietsen niet meer voldoende om ‘af te winden’. Als je dan in de rust terecht komt, treden er gelukkig wél andere mechanismen in werking om je te helen.

Dromen

Als een moeilijke situatie voorbij is, kun je rustig ademhalen. Vaak echter, ga je juist daarna heel erg dromen over de emoties, angsten, verdriet en woede die je toen voelde. Je dacht dat je eindelijk rust had, maar je dromen projectielen je eigenlijk gewoon het verleden weer in.

Wat een verwerkingsdroom in feite doet, is het laten stromen van de gevoelens die je tijdens je moeilijke momenten hebt moeten blokkeren om te kunnen blijven functioneren. Zodra je tot rust komt, gaat je lichaam aan de gang om die gevoelens alsnog de ruimte te geven.

Veel mensen krijgen dan moeite met slapen, omdat ze bang zijn voor de dromen. Alsof de situatie ze nooit los zal laten. Dat is jammer. Hoe harder je voor de gevoelens wegloopt, hoe langer het duurt voordat ze verwerkt zijn. Als je de dromen toelaat en je eraan overgeeft, gaat je energie weer stromen en wordt deze lichter.

Energie laten stromen

Stromende energie is ALTIJD licht. Stromende gevoelens worden ALTIJD na verloop van tijd vanzelf positief. Alleen vastgezette energie en gevoelens voelen negatief aan, omdat het gestagneerde, zware energie is geworden. Gestagneerde energie, een vastgezet gevoel, is als een gekooide vogel. Ze mag niet vliegen, omdat je haar niet wilt kennen en daardoor wordt het een jengelende, krijsende krasstem in een hoekje van je geest. Als je haar vrij zou laten, zou ze vliegen en zingen, blij dat ze haar vleugels mag uitslaan. Dan zou haar zang je leven vullen met positiviteit en kracht.

Meditatie

Als je niet vaak droomt, of als je dromen moeilijk te verdragen zijn, kun je jezelf ondersteunen met een ademmeditatie die ik mijn cliënten leer.

“Ga rustig zitten of liggen in een houding die voor jou comfortabel is. Kies een gevoel uit waar je aandacht aan wilt besteden. Je hoeft het gevoel niet op te roepen, denk er alleen aan en voel waar je het ongeveer in je lichaam voelt, als dat lukt. Lukt dat niet, dan denk je er alleen maar aan.

Nu ga je dat gevoel ademen. Niet alleen uitademen, je ademt het ook in. Adem je gevoel in en uit. Laat het er zijn, gewoon zoals het zich aan je voordoet. Adem het in en uit. Het mag naar boven komen waar in je lijf het zich maar laat voelen. Adem het gewoon in en uit. Laat het toe in je lijf, in je wezen en laat het toe in de wereld om je heen. Wees niet bang, het kan geen kwaad. Niet in jou en niet in de wereld om je heen. Adem het in en uit.”

Door het gevoel niet geforceerd los te laten door het alleen maar uit te ademen, maar het juist ook in te ademen, kan het transformeren in zijn positieve variant. Probeer het maar eens!

Tijd

Het verwerken van gevoelens kan bij mensen heel lang duren. Het kan direct gebeuren, maar ook maanden, of jaren later. Zoals ik al eerder schreef, kunnen mensen dingen heel goed blokkeren. Dat is genade, maar het zorgt er ook voor dat we soms niet direct met traumaverwerking beginnen. Hoe stiller het wordt in ons, hoe gemakkelijker de verwerking op gang komt.

Daarbij is het ook fijn om te weten dat gevoelens meestal in lagen voorkomen. Eerst ben je misschien vooral gevoelloos, misschien zelfs verveeld. Als je dat gevoel toestemming geeft er te zijn, komt er misschien iets anders achter vandaan, misschien boosheid. Als je dat volledig hebt toegelaten, komt er misschien verdriet achter vandaan.

Zodra dat gebeurt, komt er vaak een prachtig iets achter tevoorschijn dat meestal alleen mensen kunnen: huilen.

Huilen

Tranen zijn het waswater van de ziel. Als je zover bent dat je kunt huilen, gaat het goed met je! Midden in een traumatische situatie kan het huilen je op een gegeven moment vergaan, omdat het toch niks uitmaakt. Je tranen drogen vanzelf op, niet omdat het zo goed met je gaat, maar omdat je geest begrijpt dat het alleen maar energie kost en niks oplost. De tranen verliezen in zo’n situatie hun heilzame werking en putten je alleen maar uit.

Als je echter in de rust komt, mogen de tranen er zijn. Je voelt tegelijk met het huilen de klomp (blokkade) in je lijf en in je aura loskomen en je gevoelens spoelen zowel letterlijk (via je tranen) als energetisch (je gevoel) over je heen, door je heen, waarna ze oplossen. Als je dán huilt, lucht het op! Dan is je geest, maar ook je lijf, als een heldere zomerdag na een frisse regenbui. Je voelt hoe je hele lijf weer zindert van energie, ook al ben je tegelijkertijd misschien uitgeput van het harde werken aan je verwerking. Je voelt je lichter, krachtiger en je kunt weer helder uit je ogen kijken. De wereld om je heen is mooier en je voelt je veiliger.

Dát is wat wij mensen kunnen! We kunnen immens heftige dingen meemaken en ervan herstellen. We zijn enorm krachtig, ook al lijkt dat op onze zwaarste momenten soms helemaal niet zo. Verwerking kost tijd, aandacht, liefde en een hele dosis energie. Als het erg heftig is, kun je dan tijdelijk niet zoveel erbij hebben en soms kan of wil je het niet alleen doen. Wees daarover niet boos op jezelf en neem de tijd die je nodig hebt. Je bent bezig met het verlossen van een stuk pijn op aarde dat zich in jou heeft verzameld. Dat is een heilige taak. Wees er trots op en steun jezelf waar je kan.

Vóór alles zou ik je willen zeggen: vertrouw op jezelf. Je kunt dit. Er is letterlijk licht aan het einde van de tunnel. Je blijft niet eeuwig in de duisternis. Net zoals je lichaam een zelfgenezend vermogen heeft, zo heeft je geest dan ook. Wees niet bang om het de vrije hand te geven, je over te geven aan je proces. Het zal je brengen waar je hoort, veilig, gelukkig en rustend in jezelf. Daar mag je op vertrouwen.

De volgende keer schrijf ik over de 'knopen' die je natuurlijke verwerking in de weg kunnen staan.

Met Liefde,
Merel

Dit stukje maakt deel uit van een serie artikelen over healing.
Het volgende deel is Knopen en soul-searching.
Het vorige deel is Kracht.