Toeval

Toeval........toevallig las Anno pas geleden een boek over toeval en synchroniciteit, 'Het Twaalfde Inzicht' van James Redfield. Toevallig kreeg ik daarna een interview onder ogen met Dr. Hans Moolenburgh, waarin zijn boek over toeval ter sprake kwam en waarin hij vertelde hoe "toeval" zijn leven redde tijdens de tweede wereldoorlog......toevallig stuurde mijn moeder vlak daarna een e-mail over het betreffende boek.....ik kon het niet laten om dit artikel te schrijven.

Toeval is in mijn ogen de werkelijke wetmatigheid achter deze werkelijkheid. De natuurwet die zegt dat er een onzichtbare oorzaak is van de loop der dingen. Niet de vierdimensionale wetten bepalen de stroom van je leven, maar een vijfde dimensie, een oorzaak van buiten onze materiële realiteit. Elk toeval is voor mij een wonder en tegelijkertijd een herinnering eraan dat het leven niet zinloos en zielloos is, maar omvat wordt door Liefde en een richting heeft die alleen voor mijn leven geldt. Een richting die mijn leven inpast in het grotere geheel, verbindt met alle levens om mij heen. Toeval geeft mij zachte duwtjes, zodat ik, als ik me overgeef en luister, dwars door alle afleiding heen, terecht kom op het pad dat speciaal voor mij is uitgehouwen. Mijn levensstroom.

Mijn andere helft

Anno (lees meer over ons hier) heb ik bij toeval ontmoet. Dat wil zeggen, aan het bezoeken van een dating-site is op zich niks toevalligs. Ik was er gaan kijken, zomaar eigenlijk, om te zien of ik mezelf kon voorstellen met iemand een relatie te hebben na mijn 16-jarig huwelijk dat anderhalf jaar eerder op de klippen was gelopen. Tussen de honderden profielen kwam ik dat van Anno tegen. Ik herkende hem op de één of andere manier, maar kon het niet plaatsen. Ik was sowieso niet echt van plan om contact met iemand te leggen, zeker niet om iemand in het echt te gaan ontmoeten. De herkenning was niet voldoende om zomaar een berichtje te sturen...daarvoor was ik trouwens ook veel te verlegen.

Terwijl ik Anno's profiel zat te lezen, kreeg ik van iemand anders een berichtje met het verzoek om een foto. Ik beantwoordde het berichtje met een smoesje dat het uploaden niet lukte, klikte op de verzendknop en bovenin het scherm verscheen een melding dat mijn bericht was verstuurd naar....Anno.... Ik schrok. Ik had toch die ander geantwoord? Gauw stuurde ik een berichtje aan Anno met mijn excuses, dat ik per ongeluk een berichtje aan hem had gestuurd dat bedoeld was voor iemand anders. Anno's droge antwoord was dat hij helemaal geen berichtje van me had gehad, maar dat hij ook wel een foto van me wilde. Was de melding op mijn scherm een foutje van de website? Waarschijnlijk wel. Maar zonder dat foutje had ik Anno nooit durven aan te spreken. Toeval had mij een duwtje gegeven in de goede richting....

Deel van een groter geheel

In 2014 verhuisde ik naar Zuid-Oost Drenthe, naar Anno. In 2015 woonde ik daar een lezing bij van dr. Hans Moolenburgh sr. De lezing was inspirerend en ik maakte 'm toevallig mee op een moment dat ik moest kiezen of ik na mijn verhuizing mijn praktijk weer zou opbouwen op deze nieuwe plek of niet. Mede door Moolenburghs vurige pleidooi voor alternatieve geneeswijzen, besloot ik dat ik nog niet klaar was als natuurgeneeskundig therapeut, zette ik stug door met het verhuizen en heropbouwen van mijn praktijk, met als resultaat dat ik het nu zo druk heb dat ik het nauwelijks kan bijbenen. Op zich niks toevalligs aan, totdat je verder kijkt...

Moolenburgh had zijn lezing opgehangen aan de vingers van een hand en aan iedere vinger een element toegekend..... water, voedsel (aarde), lucht, licht en ether..... Ether hoorde bij de duim. Dat deed me denken aan de inzichten van Friedrich Weinreb die ik als kind van mijn moeder had geleerd. Hij was de eerste, of misschien één van de eersten die de Kabbalah onderwees aan niet-Joden. Ik ben niet religieus, maar wel gelovig op mijn manier en het samenstel van gedachten, symbolen en inzichten dat ik uit Weinrebs boeken leerde, was mijn hele leven een leidraad geweest en is dat nog. In de Kabbalah staan de vier vingers voor de elementen op aarde en de duim staat voor het geestelijke......ether? Best toevallig... dus ik belde mijn moeder om enthousiast over Moolenburghs lezing te vertellen en het vreemde gebruik van de vingers en de elementen...

Toen bleek dat ik Moolenburgh niet voor het eerst in 2015 in Veenoord had ontmoet, maar in 1975 in Zwitserland, tijdens een congres van, inderdaad, Friedrich Weinreb. Mijn moeder was toen zwanger van mij en woonde dat congres samen met mijn vader bij. Ze was misselijk en het eten stond haar zo tegen dat ze het niet weg kreeg. Dr. Moolenburgh leidde haar naar de tafel voor vegetariërs. Het hielp. Goed, ik zat nog in mijn moeders buik, maar het is wel erg toevallig dat ik daar twee van mijn belangrijkste leraren blijkbaar al voor mijn geboorte heb ontmoet. Weinreb bekommerde zich om mijn geestelijk welzijn door een brooche (zegening) uit te spreken voor mij boven mijn moeders buik en dr. Moolenburgh bekommerde zich om mijn en mijn moeders fysieke gezondheid door die ene handeling om mijn moeder de weg te wijzen naar goede voeding. Heel klein misschien, maar mijn moeder verdiepte zich daarna wel (nog meer) in gezonde voeding...

Het lijkt zo onbelangrijk in de stroom van een mensenleven. Mijn moeder is zonder twijfel de allerbelangrijkste lerares, gezondheidsdeskundige, geestelijk verzorgster en vriendin geweest in mijn hele leven... Maar voor mij was de aanwezigheid van deze twee mensen nog voor het begin van mijn aardse leven, toen nog twee vreemdelingen, een teken dat ik deel uit maak van iets dat groter is dan mezelf. Een teken dat ik in 2015 op de juiste weg was. Dat ik de juiste keuze maakte door mijn leven hier, na de verhuizing, nogmaals volledig in dienst te stellen van het geestelijk en lichamelijk welzijn van de mensen om me heen. Het voelde als een bevestiging van mijn roeping om mensen te helpen te genezen. Werkelijk te genezen, van binnenuit. Het toeval leek hier als het ware tegen me te praten: "Deze twee vertegenwoordigers van genezing op fysiek en geestelijk gebied stonden aan je wieg. Twijfel je nu nog aan je roeping?"

Het voelt alsof mijn leven nooit toeval is geweest. Ik gebruik de inzichten van Weinreb en Moolenburgh al jaren in mijn werk en persoonlijk leven. Op deze ene kleine plek op de aarde, hier in Zuid-Oost Drenthe, voel ik dat ik als natuurgeneeskundige mijn eigen kleine rol speel in een beweging die veel groter is, onder leiding van bevlogen mensen zoals Weinreb en Moolenburgh (en vele anderen). Samen banen we ons een weg naar een wereld van genezing, begrip, mededogen en verlichting. Gelijkgezinde mensen raken elkaar altijd, hoe kort ook. Ergens diep van binnen ben je aangesloten op dezelfde bron. Als je je daarop richt, kom je de juiste mensen tegen op het juiste moment. De Bron waaruit je beiden put, brengt je bij elkaar. Soms voor langere tijd en persoonlijk, soms maar heel kort, een moment in je leven, of ontmoet je elkaar nooit, maar maak je samen deel uit van zoiets groots en algemeens als een stroming van bewustwording in de samenleving... Toch ben je daar niet voor niets verbonden. Het is niet toevallig. Je bent precies waar je moet zijn.

Toeval is iets dat je toevalt. Dat is nooit toevallig. Toeval is een teken dat je kunt vertrouwen dat er een groter plan is dan jij vanuit je kleine hoekje kunt overzien. Toeval is een knipoog van God.

Boeken over 'Toeval':

Het twaalfde inzicht - door James Redfield
Is toeval echt toevallig? Een blik in de keuken van de schepping. - door Hans Moolenburgh sr.
Ik die verborgen ben - Friedrich Weinreb