Vraag niet om verstand

Tirade van een succesvolle hoogbegaafde, hooggevoelige vrouw

Het eeuwige gekwetter in mijn hoofd houdt nooit op. In het Engels, Frans of Duits, psychologische raadsels, teksten uit schoolboeken, wat de buurvrouw vroeger zei, alles wat ik ooit heb gelezen of meegemaakt, elk programma op TV, herhaalt zich duizenden malen in mijn hoofd....mijn innerlijke stem krijgt er geen woord tussen.

Nu ik de stroom van informatie langzaam heb stopgezet, verzet mijn brein zich als een buitenaards monster: "Voer mij, voer mij!". Gewend als het is sinds de eerste dag dat ik een voet zette in school, om informatie te absorberen, verorberen, als een hongerige wolf.

Dat is goed, zeggen de juffen en meesters, de leraren, docenten en later de professoren, op hun leerstoelen, in hun stoffige kantoren, tijdens hun colleges. Je moet denken, de wereld ontcijferen, alles leren wat er te leren valt. Je moet je specialiseren, studeren, lezen en lezen en de wereld ontleden tot zij dood is en als je dan 50 bent, mag je óók een stoffige meneer worden met een leerstoel en een kantoor en colleges, want dan wéét je er wat van!

Je ziel? Nee, die ben je dan allang kwijt. De Grijze Heren laten die buiten beschouwing. De ziel past niet binnen wetenschappelijke kaders. Die is hoogstens iets om thuis uit de kast te halen op zondag of tijdens een lege avond. Totdat ze van uitputting en verwaarlozing net zo grijs is geworden als jij, arme grijze mens, zodat je haar kunt wegzetten in een stoffige oude zak.