Waarachtig leven

De afgelopen jaren werd ik in steeds meer situaties geconfronteerd met de keuze om op een bepaald moment eerlijk te zijn, te zwijgen, of te liegen. Ik wil hier graag mijn proces opschrijven, in de hoop dat je er iets aan hebt.

Ik heb vaak voor de keuze gestaan om te liegen. Toen ik jonger was, deed ik dat gewoon niet. Ik had geleerd dat niet te doen en er was ook eigenlijk nooit een dringende noodzaak. Ik vond het het in ieder geval niet waard om te liegen om iets te krijgen of om iets te verzwijgen wat ik had gedaan. Mijn ouders straften mij eigenlijk nooit, ik had weinig grote wensen en bovendien ik kreeg altijd wat ik nodig had. Dat veranderde toen ik in de relatie met de vader van mijn kinderen geconfronteerd werd met zijn heftige emoties, vooral woede. In het begin probeerde ik nog wel eerlijk te blijven, maar ik merkte dat ik steeds vaker leugentjes om bestwil ging vertellen.

Het ging meestal om kleine dingen. Ik verzweeg bijvoorbeeld als ik iets had gekocht wat 'niet mocht'. Hoe moeilijker de situaties werden, hoe meer ik ging verbergen. Ik kreeg steeds vaker moeilijkheden met mijn ex-man vanwege mijn vrienden en familie. Hij zag ze als een bedreiging. Door hen systematisch verbaal aan te vallen, probeerde hij ze weg te jagen, om mij te isoleren. Ik ging mijn vrienden en familie steeds minder zien, sprak ze alleen via de e-mail en maakte na verloop van tijd zelfs een geheim e-mail adres aan om mijn ruimte daarin veilig te stellen. Ik zorgde ervoor dat de kinderen met vriendinnetjes konden blijven spelen, door de speelafspraakjes geheim te houden.

Het verbergen van de waarheid, was een manier om ruimte te maken voor mezelf en de kinderen in een huis waarin mijn depressieve ex-man de teugels strak had aangetrokken.

Het verbergen van de waarheid was óók een manier om te voorkomen dat een natuurlijk proces zijn beloop zou hebben: als ik de waarheid in al haar facetten had toegelaten, was de relatie met mijn ex veel eerder gestrand.....

Ik was er lange tijd van overtuigd dat ik er goed aan had gedaan de relatie met mijn ex-man in stand te houden op deze manier. Ik geloofde dat ik hem beschermde door gedeeltes van de waarheid voor hem achter te houden. Ik dacht dat ik ervoor zorgde dat de kinderen hun vader konden houden op deze manier.

In werkelijkheid ontnam ik mijn ex-man iets heel belangrijks: mijzelf. Door een deel van mij achter te houden, was ik niet meer met hem verbonden. Ondanks dat zijn woede dat veroorzaakte, was ik verantwoordelijk voor mijn reactie daarop. Ik was degene die een werkelijke zielsverbinding in de weg stond, omdat ik vluchtte in leugens en verstopgedrag. Ik ontnam hem de keuze om te reageren op mijn echte ik. Als hij had geweten wie ik werkelijk was, als hij zich had gerealiseerd dat ik ongelukkig was met zijn gedrag, had hij een keuze gehad. Een keuze om zijn gedrag zodanig te veranderen dat ik minder bang voor hem hoefde te zijn, of om te accepteren dat hij dat niet kon en mij vrij te laten en weg te gaan.

Op een dag werd ik wakker. Ik realiseerde me dat ik niet zo door kon gaan. Ik kreeg er zelfs dromen over. Ik droomde op een nacht van Jezus, die tussen de mensen op straat liep. Onopvallend, niemand zag hem, maar hij was bezig hier en daar mensen te helpen. Hij zei tegen me: "Als jij niet gaat leven vanuit waarachtigheid, kan ik je niet helpen". Ik nam dat serieus en besloot te luisteren. Ik voelde dat dat de enige weg was. Ik ben naast mijn ex-man op de bank gaan zitten en heb dat in precies die woorden gezegd: zo wil ik het niet langer.

Eindelijk kon hij een keuze maken. Het werd een keuze om weg te gaan. Niet alleen voor hem zelf, maar juist ook voor mij. Hij kon eindelijk het leed begrijpen waar hij en ik mij (en daardoor hem) in lieten leven, omdat ik eerlijk was daarover. Hoe verdrietig het ook was dat we dat niet bleken te kunnen oplossen, de erkenning van de waarheid was een erkenning van onszelf en elkaar op zielsniveau.

De uiterlijke gevolgen waren enorm: mijn ex-man vertrok naar zijn geboorteland, 5000 kilometer van Nederland, zodat hij de kinderen bijna niet meer kan zien. Ze spreken elkaar elke week op Skype en zien elkaar één tot twee keer per jaar. Zowel hij als ik moesten alleen verder en de rouw doormaken van een verbroken relatie die 16 jaar had geduurd. We gingen allebei door enorm veel woede, verdriet en wanhoop heen. Beiden moesten we een nieuw thuis opbouwen. Beiden zijn we daar nog steeds in sommige opzichten mee bezig.

Toch is deze weg authentieker gebleken dat die waarbij ik probeerde alles koste wat het kost stabiel te houden. Ten koste van de waarheid van mijn ziel.

Het contact tussen mijn ex-man en de kinderen is weliswaar veel minder geworden, maar de kinderen hoeven niet meer tegen hem te liegen over vriendinnetjes. Ze hoeven niet meer bang voor hem te zijn en ze hebben een groot stuk ruimte en vrijheid gekregen. Daardoor kunnen ze hun vader nu met meer liefde tegemoet treden dan toen hij nog dagelijks bij ze was. Hij vertelde me pas geleden nog dat hij geloofde dat hij nooit dit contact met de kinderen had kunnen hebben, als hij was gebleven. Dan was hij de boze, depressieve vader geweest waar je voor moest oppassen.

Mijn ex-man is inmiddels hertrouwd met een vrouw die beter bij hem past. Een vrouw uit zijn eigen cultuur, die vanuit die cultuur reageert op zijn leiding en dat niet ervaart als vrijheidsbeperking. Een vrouw die hem nodig heeft, omdat ze te kampen heeft met depressie en een laag zelfbeeld, iets waar hij tijdens zijn verblijf in Nederland jarenlang ervaring mee heeft opgedaan. Nu is hij de sterkste en trekt zijn vrouw zich aan hem op.

Ik zelf ben zo gelukkig geweest om na mijn scheiding mijn Grote Liefde te vinden.....als ik niet was gaan leven vanuit waarheid en integriteit, was ik nooit gaan zoeken en had ik hem nooit gevonden.....

Een ander voorbeeld is mijn gedrag tegenover mijn vader. Mijn vader probeert heel zuiver in het leven te staan en is stevig verankerd in zijn christelijke levensovertuiging. Toen ik mijn praktijk als energetisch therapeut startte, vond ik het heel erg moeilijk om daar open over te zijn. Ik heb het lange tijd verzwegen of mijn ideeën verdraaid, omdat ik bang was dat hij mij erom af zou wijzen.

Ook in het contact met mijn vader werd ik op een gegeven moment 'wakker'. Ik besefte dat ik mijn vader al kwijt was als ik niet open was naar hem. Dat ik zelf een meer zielvolle verbinding in de weg stond. Dat ik hem dan ook niet meer op die manier kon verliezen, omdat die verbinding al geblokkeerd was. Ik kon alleen maar het contact herstellen en misschien mijn vader weer terug krijgen door open te zijn. Ik besloot me aan het leven over te geven en los te laten wat mijn vader zou doen in reactie op mijn openheid.

We hebben een halve dag door het bos gelopen en gepraat over hoe we de dingen zagen. We ontdekten overeenkomsten en verschillen. In sommige opzichten onoverkomelijke verschillen. Maar ik ontdekte ook dat er iets was dat ik nooit kwijt zou raken: mijn vaders liefde voor mij. Tijdens dat gesprek leerde ik dat een werkelijk zielvolle verbinding niet inhoudt dat je het altijd eens bent met elkaar. Het gaat over iets veel diepers dan 'het eens zijn'. Het gaat over onvoorwaardelijke liefde. Die liefde verdween niet. Die liefde werd zelfs sterker. Want ik gaf mijn vader het geschenk van mijn vertrouwen en openheid. En mijn vader gaf mij het geschenk van zijn onvoorwaardelijke acceptatie van mij als dochter en mens.

Ik zei vroeger wel eens dat liegen uit mededogen ok is. Ik weet niet of er situaties zijn waarin dat op gaat. Ik weet wél dat je, door te liegen of de waarheid te verbergen, jezelf in heel veel opzichten vast zet. Ik heb ervaren dat de waarheid een geschenk is, waarmee je de ander erkent in zijn of haar mens-zijn, waarmee je zijn of haar vermogen erkent om om te gaan met uitdagingen en vooral: waarmee je zijn of haar vermogen tot onvoorwaardelijke liefde en groei erkent en de kans geeft om daar uiting aan te geven.

Waarachtig leven is een noodzaak voor je ziel en een geschenk aan jezelf en de ander. Waarachtig leven opent de deur naar jezelf en anderen op een dieper niveau. Door waarachtig te leven herken je Wie je bent en wordt liefde en acceptatie de basis van je leven. Hoe moeilijk dat soms ook is en hoe bang je ook bent. Je zult kwijt raken wat niet echt is of was en je zult (terug)krijgen wat er werkelijk toe doet: een zielvolle verbinding met de mensen die belangrijk voor je zijn.

Dit artikel is een deel van een serie artikelen over spirituele ontwikkeling en hoort bij de ontwikkeling van je 5e chakra.