De zin van Lijden

Mijn gids leerde mij al heel lang geleden over de zin van het Lijden. Om me te doordringen van de noodzaak om mensen de vrijheid te laten hun eigen lijden te doorleven, gaf hij me deze woorden:

"Zij hebben recht op hun lijden.
Om het te leven en doorleven.
Om er één mee te worden,
Er in op te gaan als in het duister van de nacht.
En dit betekent ware groei:
Een wedergeboorte."

Veel mensen willen geen pijn voelen. Bovendien willen ze alle pijn van hun medemens óók zo snel mogelijk verhelpen. Dat is op zich heel lief, natuurlijk. Je wilt immers het goede voor iedereen? Maar al gauw loop je er tegen aan dat iemand je advies niet wil, je hulp niet wil en zelfs je liefdevolle aandacht en knuffels afwijst. Soms willen mensen alleen zijn, of juist niet alleen zijn, maar per sé in ongezonde relaties blijven zitten. Jij en iedereen om je heen ziet dat het ongezond voor ze is. Ongezond voor hen én die ander. Maar ze willen er niets over horen. Of ze willen het wel horen, maar vallen steeds weer terug in oud gedrag. Je zou ze door elkaar willen schudden, om de oren slaan: word wakker! Of juist in je armen nemen en alle pijn weg kussen. Maar het is niet aan jou...

Als je zelf ergens onder te lijden hebt, wil je natuurlijk van je pijn af. Dat is ook de bedoeling. Het is NIET het lot van een mens dat hij of zij altijd maar te lijden heeft. Maar niet alles is zomaar opgelost, uitgegumd, weggepoetst. Sommige dingen blijven je hele leven bij je. Trauma's, beperkingen, sommige ziektes.

Als je ergens onder lijdt, is het je ziel die tegen je spreekt. Probeer je je lijden weg te drukken, dan leg je je ziel het zwijgen op. Alleen door je ervaringen, je pijn en je verlangens te omarmen, in de ogen te kijken en ernaar te luisteren, kom je op de weg die uiteindelijk leidt naar vervulling, genezing en geluk. Dan leef je authentiek, dat is wat zelf-acceptatie werkelijk inhoudt. Dan sta je voor alles wat je bent, niet alleen je vreugde, maar ook je pijn. Dan zal je hart groeien en ruimte hebben voor veel meer dan je ooit voor mogelijk had gehouden. Voor alles wat op je weg komt. Of dat nu lichamelijke genezing inhoudt of niet.

Een lieve vriendin van mij kreeg borstkanker. Ze vocht er tegen en won. Om het te vieren ging ze op vakantie. En op vakantie kwam ze erachter dat de kanker weer terug was gekomen. Ze kwam terug naar Nederland, in eerste instantie om te genezen, maar daarvoor bleek het te laat. Toen ik verdrietig met haar aan de telefoon zat, wilde ik niets liever dan de tijd voor haar terug draaien. Of direct naar haar toe gaan om nog te proberen haar te helpen genezen. Maar zij zei iets dat me altijd is bij gebleven: "Ik heb een stuk van de rottigheid van deze wereld in mijn lichaam opgenomen en ik weet dat ik, door dat te dragen, de wereld een stukje genezen kan." Ze voelde de Zin van wat ze meemaakte en ze troostte iedereen die om haar huilde. Haar enorme zielekracht was en bleef onaangetast. Ze werd niet het slachtoffer van haar pijn, maar doordat ze die accepteerde, werd ze de transformator, de verlosser ervan.

Je persoonlijke lijden heeft je iets te vertellen, iets dat alleen jij kunt doorleven, ervaren en begrijpen. Maar het heeft ook een zin in het grotere geheel, in het verlossingsproces, het genezingsproces van het hele universum. Wat jij draagt, kan alleen jij dragen. Wie die diepere mystiek van het Lijden begrijpt, kan er boven uit stijgen. Zijn/haar Ziel boet dan niets aan kracht in. En waar lichamelijke genezing niet meer mogelijk is, kan de genezing op zielsniveau des te krachtiger zijn....

In Memoriam: Roelie van Opijnen. Foto met toestemming van haar man, David Been.