Het is echt waar dat ziekte transformeert. Ook lichamelijke ziekte. Ik heb op dit moment de minste mentale problemen van mijn leven, maar ben fysiek nog gedeeltelijk ziek (ook al werk ik wel weer). Toch is mijn transformatie in een stroomversnelling gekomen en manifesteert zich zowel buiten mij als in mij. Ik wil graag een bijzonder verhaal met jullie delen, over Crazy Wise en mijn reis in de afgelopen 11 jaar. Een verhaal over teamwork over tijd en ruimte heen.

Lang geleden woonde ik een gedeelte van de week op een paradijselijke plek. Tenminste, paradijselijk voor de meeste mensen. Voor mij was deze plek pijnlijk, wanhopig en angstig. Ik was daar onderdeel van een relationele constructie met heel veel verdriet, pijn, boosheid en wanhoop over en weer. Ik was me er echter van bewust dat deze plek voor alle andere mensen een oase van rust was, een plaats waar je je veilig voelt en je proces in alle vrijheid kon ervaren. Ik kreeg meerdere malen een visioen over deze plaats, waarbij ik zag dat er mensen verbleven die herstelden van psychose en aanverwante herstelprocessen. Ik wist dat deze plek op een dag dit doel zou dienen. Ik dacht toen nog dat ik daar een rol in zou spelen.

Ik kreeg op deze plek een psychose. Of tenminste, zo zou je het vanuit de reguliere geneeskunde noemen. Ik heb de diagnose nooit gekregen. Ik werkte toen al jaren met cliënten met psychosegevoeligheid en wist zelf wat ik moest doen en wiens hulp ik moest inroepen. Ik kreeg hulp van familie en vrienden, de huisarts en ik werd behandeld door een competente traditioneel genezer die ik kende via een vriend. Ik was snel weer stabiel en aan het werk.

Vanuit mijn perspectief was het helemaal geen psychose, maar een stormachtig bewustwordingsproces. De plek die voor anderen zo paradijselijk was, zag er voor mij anders uit in die tijd. Ik zag donkere wezens tussen de bomen, de lucht was soms zwart en ik was doodsbang voor de paddestoelen die er groeiden. Als ik er langs liep, vielen er gaten in mijn schouders en rug (voor mijn gevoel) en voelde ik me fundamenteel onveilig en onbeschermd.

Op het hoogtepunt kreeg ik nachtmerries. Geen gewone nachtmerries, die je zou kunnen interpreteren in termen van trauma en je onderbewuste, maar nachtmerries waarbij het leek of ik expres werd bang gemaakt. Bewust weggejaagd. Ik moest deze plek verlaten. Ik dacht toen dat dat het werk was van demonen. Later besefte ik dat mijn eigen begeleiders, of misschien mijn eigen hogere ik, geen andere manier wisten om mij daar weg te krijgen. Ik luisterde niet naar subtiele signalen. Ik was onvoorwaardelijk loyaal aan de bewoners daar en dacht tegelijkertijd dat ik daar gelukkig zou worden, ook als ik dat nog niet was. De nachtmerries waren een schreeuw van alles wat goed was om me terug te trekken uit deze voor mij zo toxische relatie en de omgeving die daarbij hoorde.

Ik ben inderdaad weggegaan, ook al was dat een proces van meer dan een jaar. Daarna vond ik rust. De pijn die ik op deze plek had geleden en mogelijk ook veroorzaakt, verwerkte ik langzaam. Dat duurde maar liefst drie jaar, hoewel ik kon werken en emotioneel sterk was. In het begin was ik woedend op de plek en zijn bewoners en voelde me tegelijkertijd schuldig, dom en slecht. Maar op een nacht was ik erdoorheen. Ik kreeg weer een visioen.

Ik zag de plek vanuit de lucht. Helder, alsof ik er echt boven zweefde. Ik zag de duisternis die er hing, de duisternis van mijn verleden daar en (wist ik) van sommige andere bewoners. Mijn woede was verdwenen. Ik had rust gevonden en ik had vergeven. Nu zag ik de duisternis en ik vond het jammer. Dat verdiende deze plek niet. Terwijl ik keek, ontstond er ineens een oceaan van licht. Ik deed dat niet zelf, ook al had ik er als het ware woordeloos om gevraagd. Er werd een enorme hoeveelheid liefde, licht, heling, vergeving en kracht over de plek uitgestort. Terwijl dat gebeurde, voelde ik de banden, die me daar hadden vastgehouden, verdwijnen en ik werd intens gelukkig. Ik huilde terwijl ik door mijn tranen heen bleef kijken. Het licht bleef maar stromen en alle hoekjes van het terrein werden schoongewassen. Ik besefte dat deze plek nu verder kon, niet bezwaard door alles wat er was gebeurd.

Na dat visioen heb ik deze plek losgelaten. Ik ben er nooit meer geweest, niet in gedachten en niet in persoon.

Het visioen over de opvangplek voor mensen in spirituele verwarring vergat ik.

Tot gisteren.

De Crazy Wise conferentie was een warm bad van liefde, betrokkenheid, gelijkwaardigheid en verbondenheid. Ik heb zo ontzettend veel lieve, bijzondere mensen ontmoet en mogen knuffelen. Van het beginritueel tot en met alle andere momenten heb ik met volle teugen genoten. Mijn lichamelijke toestand maakte de dag wat zwaar, maar ik kon in de middag even slapen op het grasveld voor het gebouw en ik werd de hele dag voor mijn gevoel op vleugels gedragen.

Anna Afman vertelde over de Healing Communities. Plaatsen waar je in verbondenheid met gelijkgestemden kunt helen en je transformatieproces ongehinderd kunt doormaken. Ze vertelde dat er al drie van deze plaatsen worden ontwikkeld in Nederland. Onder andere één in een mij zeer bekend dorp… Ergens begon iets in mijn achterhoofd te bewegen.

Het kwartje viel nog niet. Later op de dag nam ik deel aan haar workshop en we visualiseerden de realisatie van de Healing Communities in de groep. Ik wist tijdens de workshop dat ik geen rol zou spelen in een Healing Community, maar dat mijn werk altijd ondersteunend zou zijn, vanuit mijn eigen expertise. Ik twijfelde geen moment dat onze intenties uit de visualisatie vorm zullen krijgen precies zoals het de bedoeling is.

Pas aan het einde van de workshop realiseerde ik me welke plek onderdeel was van de drie Healing Communities. Ik vroeg het na en inderdaad: mijn tweede thuis gedurende 6 jaar, de plaats waar mijn psychose begon en waar ik getuige was van een grondige energetische schoonmaak was nu onderdeel van het Crazy Wise gedachtengoed. Mijn visioen was uitgekomen. Zonder dat ik de last van de uitvoering had hoeven dragen.

Ik was en ben onderdeel van iets dat niet draait om mij. Ik zie de dingen om me heen gebeuren en ik begrijp dat we niets alleen hoeven te doen. Ik kon deze plek niet maken tot waar het voor was bedoeld in de situatie waar ik toen in zat. De ongezonde verhoudingen van de mensen op deze plek moesten eerst beëindigd worden, ik moest daar weg om te helen en mijn werk voort te zetten, de plek moest worden gereinigd en andere mensen moesten deze overnemen. Maar de bestemming van deze plek lag al vast. Al lang.

En ook al was ik onderdeel van een proces dat niet draait om mij, de oneindige Liefde waar we deel van uit maken, wist allang dat ik op de Crazy Wise conferentie dit zou meemaken en had al bedding geregeld voor mijn proces. Natuurlijk huilde ik. Mijn ogen uit mijn hoofd zelfs. Maar Ynske, mijn lieve collega en vervangster, die me had getaxiet, name me op mijn verzoek mee naar mijn lieve collega en vriendin van lang terug, Monique, die ook aanwezig was. Natuurlijk Monique, die de krachtigste en meest troostende knuffels uitdeelt die je maar kunt bedenken. Monique en Ynske, dankjewel dat jullie er waren. Monique, dankjewel dat je voor mij even de aarding kon zijn die ik plotseling heel even miste, zo midden in de herinneringen aan de meest turbulente periode in mijn leven. En Ynske, dankjewel dat je me in mijn dufffe staat weer hebt meegenomen naar huis, tussen al je dagelijkse opgaven door. Dankzij jullie kan ik nu thuis alles laten bezinken.

De plannen die de Liefde maakt, gaan altijd door. Ze zijn niet afhankelijk van de poppetjes. Als een aantal poppetjes het niet kunnen, komen er andere poppetjes. Maar Liefde laat niemand vallen. Je krijgt je tijd voor je proces, de bedding die je nodig hebt, Liefde, kracht, verbondenheid, de juiste partner, huis, werk, opleiding, … . Je wordt ingeschakeld wanneer je het weer kan, op een manier die precies past bij jou, jouw talenten en jouw timing. Er zijn geen verloren kansen. Wat je laat vallen, pakt Liefde op, stoft het af en laat een ander verder dragen. Zodra jij weer bent opgestaan, reikt Liefde je je volgende taak, of een eerdere taak, of een aangepaste taak. Je mag blijven meedoen, in de voorhoede, middenmoot, achterhoede, of in een hele andere tak van sport. Maar je bent en blijft altijd deel van het project dat je hart draagt. Welk project dat ook is, wat je ook kiest. En je missie mag nooit je ondergang worden. Je bent deel van een team. Ook al ken je je teamgenoten (nog) niet.

Ik hou van al mijn teamgenoten en stuur jullie mijn liefde. Ik zal vanuit mijn hoek mijn bijdrage blijven leveren.